Ik ga je vast wat verdoving geven,' zei Anita. Ze had een injectiespuit in haar hand.
'Hoezo? Krijg ik een keizersnee?'
Anita gaf geen antwoord. 'Doe je benen maar open.' Ze stak de naald tussen mijn benen. Ik voelde hem naar binnen gaan. Dieper en dieper. Ze haalde een tweede spuit. Nog een venijnige, lange prik.
Kallenbach kwam binnen met in zijn kielzog twee vrouwen en een jongeman.
Ik opende mijn mond.
Hij was me voor. 'Dit zijn verpleegkundigen. Zij zijn er om mij te assisteren. Duidelijk?'
De man - 'Hoi, ik ben Koen' - had een metalen instrument bij zich. Het leek op een stuk keukengerei van een reuzenfamilie.
Met mijn laatste restje kracht kwam ik overeind. Ik trok mijn benen uit de beugels. 'Dit was het, ik ga naar huis. Leuk dat jullie er waren. De ballen, bedankt en tot ziens.'
'Rustig, Lea.' Harry. Hij duwde me terug, terwijl ik van het bed probeerde af te komen.
'Zie je dat ding? Weet je wat Kallenbach daarmee gaat doen?'
'Dat gaat hij ons nu vertellen, nietwaar Maurice?'
Kallenbach sloeg zijn armen over elkaar: 'Lea, het kind moet er nú uit. Ik heb geen keus. Het duurt te lang.'
'Die tang is veel te groot. Ik weet niet jij gewend bent, maar die van mij is klein en strak. En dat blijft ze.'
'Laat me nog even naar het hartje luisteren.' Machteld.
Onwillig liet ik haar begaan.
'De hartslag loopt terug. Hij krijgt het benauwd.'
'Gut, wat toevallig.'
'Lea,' Harry klonk geschrokken, 'het gaat niet goed met ons kind. Ons kindje gaat nu voor. Dat vind jij toch ook?'
'Ons kind had vierentwintig uur geleden al geboren kunnen worden! Als zíj me een keizersnee had gegund!' Woest wees ik naar Machteld.
'Genoeg,' zei Kallenbach kortaf. 'Doe je benen terug in de beugels. Des te eerder is het voorbij.' Hij pakte de schaar.
Ik dacht dat ik gek werd. 'Ga je nou weer knippen, dat is godverdomme al de zoveelste keer. Wat wordt het, een ster?'
Anita liep naar de deur en sloot die.
De andere verpleegkundigen hielden zich muisstil.
'Wil je liever uitscheuren?' Kallenbach had geen medelijden. Hij wachtte zelfs geen wee af.
Hij knipte.
Hij knipte nog een keer.
Koen overhandigde de tang.
Harry trok wit weg.
Ik stootte hem aan. 'Je camera!'
'Weet je het zeker?' vroeg hij aarzelend.
'Pak je camera en film die tang!' Bewijsmateriaal.
'Ik breng de lepels één voor één in,' zei Kallenbach tegen Harry.
Ik probeerde mijn onderlichaam los te denken van mijn bovenkant. Het lukte me niet. Ik dacht aan mijn moeder, die tijdens drie bevallingen geen scheurtje had opgelopen: Je moet het deppen met natte watten. Dat deden ze bij mij. Nat houden, steeds nat houden, dan gaat het goed.
Toen kwam de pijn. Mijn kruis werd opengetrokken. De eerste lepel moest naar binnen.
Ik hoorde iemand gillen. Heel hoog en heel hard.
...

Mijn binnenste werd opengereten. Stukje voor stukje.
'Ik leg de tang nu om het hoofdje...'
'Knijp die tang dicht!' schreeuwde ik. Ik meende het. Hij mocht het hoofdje vermorzelen. Hij mocht het helemaal fijnknijpen en het eruit trekken.
Kallenbach zette zijn voet tegen het uiteinde van het bed. 'Persen!' riep hij.
Twee verpleegkundigen doken op mijn buik.
Kallenbach rukte aan de tang.
Opnieuw de poepgeur. Een putlucht vulde de verloskamer. Onverwachte triomf. Ze mochten mijn stront nu allemaal ruiken.
Een tweede woeste ruk van Kallenbach.
De tang schoof uit mijn lichaam. Er zat iets aan vast. Het was blauw en bloederig. Het bewoog niet.
Ik sloot mijn ogen.
Het was dood.
Ik leefde.
Het was goed zo.
Hij of ik - hij was het geworden.